Politika: Mga Nagawa ng mga Naging Pangulo sa Pilipinas

Linggo, Enero 1, 2017

Benigno Aquino III

Benigno Aquino III
(Hunyo 30, 2010- Hunyo 30, 2016)

Sa kanyang pag-upo, dala ni Aquino ang pangako ng panunungkulan sa pamamaraan ng matuwid na daan.
Nagbigay ito ng bagong pag-asa at pagpapanumbalik ng tiwala sa pamahalaan hindi lamang ng mga Pilipino, kundi ng mga banyaga.
Sa ilalim ng kaniyang pamamahala, lumago ang ekonomiya ng bansa. Masiglang ini-uulat ito ng pangulo sa kanyang mga isinagawang State of the Nation Address o SONA. Katulad na lamang ng pagdami ng mamumuhunan sa iba’t ibang sektor ng gobyerno na nagbibigay ng serbisyo at trabaho sa taumbayan.
Ayon sa datos ng pamahalaan, bumaba ang bilang ng walang trabaho at ng mga nagugutom, tumaas ang bilang ng nabibigyan ng tulong pampinansyal sa pamamagitan ng Conditional Cash Transfer Program, at sinasaklawan ng Philippine Health Insurance Corporation o PhilHealth.
Bukod pa riyan, sa kabila ng hindi pagsasakatuparan ng minimithing rice self-sufficiency, malaki naman ang itinaas ng ani ng palay sa bansa sa mga proyektong isinagawa ng kagawaran ng agrikultura.
Naniniwala rin ang Administrasyong Noynoy Aquino na maitataas ang antas ng edukasyon sa bansa sa pagpapatupad ng K to 12 Program.
Kung susuriin, matapos ang Marcos Regime, sa pamahalaan ni Pangulong Aquino lang nakita ang bunga ng AFP Modernization Program.

Subalit, tulad ng mga pangulong kanyang sinundan, marami rin ang mga kritisismong kaniyang tinanggap. Kabilang na sa mga ito ang pagkwestyon sa mabagal daw niyang aksyon sa mga problema ng bansa, “Noynoying” ang salitang ibinansag ng kanyang mga kritiko rito.
Tinuligsa rin si Aquino sa kakulangan daw ng pagbibigay ng tulong sa mga nasalanta ng bagyong Yolanda.

Sa mga kontorbersyal na panukalang batas, isinisisi rin kay Aquino ang hindi maipasa-pasang Freedom of Information Bill na kaniyang ipinangakong bibigyan ng prayoridad noong panahong siya at nangangampanya pa lamang.
Pagtatapos ng ika-5 taon ng kanyang paninilbihan, may mga grupo pang nanawagan ng kaniyang pagbibitiw sa pwesto kaugnay sa pagkamatay ng 44 na miyembro ng Philippine National Police Special Action Force sa Mamasapano, Maguindanao.
Sa kasalukuyan, kaliwa’t kanan ang natatanggap na kritisismo ni Pangulong Aquino sa sinusuportahan niyang pagsusulong ng Basic Law on the Bangsamoro Autonomous Region.
Sa nalalabi pang panahon ng panunungkulan ni Noynoy Aquino, bukod sa patuloy na pagsisikap nitong makamtam ng bansa ang pangmatagalang kapayapaan, nanatiling mataas ang pagbabantay ng kanyang pamahalaan laban sa kurapsyon at kahirapan.
Hindi rin tumigil ang mga ahensya ng pamahalaan na hanapan ng mapayapang solusyon ang lumalawig na problema ng bansa sa pag-okupa ng Tsina sa ating teritoryo sa Spartlys.
Sa nalalapit na pagtatapos ng kanyang administrasyon, nananawagan si Pangulong Aquino na piliin at iboto sana ng mga Pilipino ang kandidatong magpapatuloy ng kanyang sinimulang tuwid na daan.

Gloria Arroyo

(Enero 20, 2001-Hunyo 30, 2010)

Bago pumasok sa larangan ng pulitika, nagsilbing propesor si Arroyo sa Ateneo De Manila University kung saan isa sa kanyang naging estudyante ang kasalukuyang presidente ng bansa na si Benigno Aquino III.
Sa imbitasyon ng noo’y Pangulong si Corazon Aquino, tumapak sa pagseserbisyo sa gobyerno si Arroyo bilang Assistant Secretary at Undersercretary ng Department of Trade and Industry.
Matapos nito, kumandidato siya, nanalo at nagsilbing bilang senador noong 1991 hanggang 1998.
Matapos na magsilbi sa senado, nahalal naman siya bilang pangalawang pangulo ng bansa sa administrasyon ni Pangulong Joseph Estrada.
Mahigit 2 taon sa kaniyang paninilbihan bilang bise presidente, naganap ng People Power 2 na nagpatalsik sa pwesto kay Pangulong Estrada. Alinsunod sa Saligang Batas, si Arroyo ang humalili sa nabakanteng pwesto.
Hindi naging madali ang mga taon sa paninilbihan ni Pangulong Gloria sa panahong tinatapos niya ang termino ni Presidente Erap.
Kinuwestyon ang ligalidad ng kanyang pagkakaupo sa pinakamataas na posisyong pulitikal sa bansa. Pinanumpa raw kasi si Arroyo ng panahong iyon ni dating Chief Justice Hilario Davide bilang “Acting President” lamang.
Hindi rin tumitigil ang protesta at pangangalampag sa kanyang pamahalaan ng mga taga-suporta ni Estrada na nananawagan ng pagpapalaya sa dating pangulo matapos maikulang si Pangulong Erap sa kasong pandarambong.

Naganap din ang pagtatangkang magsagawa ng rebelyon laban sa Administrasyong Arroyo. Tinawag itong Oakwook Mutiny.
Nalampasan ni Arroyo ang problemang ito.
Matapos niyang i-anunsyo na hindi siya maghahangad ng bagong termino, muli siyang tumakbo sa pagka-pangulo at nanalo sa halalan noong 1994 General Elections.
Bagaman naideklara at nakapanumpa para sa kaniyang unang termino bilang halal na pangulo, naging kontrobersyal ang kanyang pagkapanalo.
Lalong umigting ang mga akusasyon ng pandaraya laban kay Pangulong Gloria nang lumabas ang “Hello Garci” Tape. Sa panahong ito, isinagawa ni Arroyo ang bantog ng “I am sorry” speech.
Lumakas ang panawagan para sa kanyang pagbaba sa pwesto at mayroon pang naghain ng reklamong impeachment laban sa kanya. Hindi ito umusad sa Kongreso at natapos din niya ang naturang termino.
Sa pamumuno ni Pangulong Gloria Macapagal-Arroyo, umabot sa 4.5% ang average economic growth ng bansa, mas mataas kaysa sa Administrasyong Cory Aquino, Ramos at Estrada. Sa katunayan, napabilang ang Pilipinas sa mga kakaunting ekonomiya sa timog-silangang Asya na hindi nagbago ang takbo sa kabila ng naganap na global financial crisis noon taong 2008.

Sa Administrasyong Arroyo, naisa-batas ang kontrobersyal na Expanded Value Added Tax Law na nagsilbing centerpiece ng kanyang Economic Reform Agenda.
Bukod sa iba pang mga nai-ambag ng Arroyo Administration sa paglago ng ekonomiya ng bansa, natatandaan ito ng karamihan dahil sa polisiya ng pagpapatupad nito ng holiday economics na naglalayong palakasin ang domestic tourism.
Sa kasalukuyan ay nasa ilalim ng hospital arrest si Pangulong Arroyo dahil sa mga kasong isinampa sa kanya, kabilang na ang maling paggamit ng pondo ng Philippine Charity Sweepstakes Office o PCSO.

Joseph Estrada

(Hunyo 30, 1998- Enero 20, 2001)

Si Pangulong Estrada ang kauna-unahang presidente ng bansa na nagmula sa industriya ng pelikula.
Sa halalan noong 1998 na pinanalunan niya, malaki ang naging lamang sa boto ni Estrada sa kanyang mga naging katunggali.
Nanumpa siya bilang ika-13 presidente ng bansa noong June 30,1998.
Maigsi ang naging termino ni Erap na nagsimula sa kalagitnaan ng pagdanas ng bansa ng epekto ng Asian financial crisis at pagharap sa mga problema sa sector ng agrikultura na umusbong dulot ng mga kalamidad na naganap sa bansa.
Bumagsak ang ekonomiya sa unang taon ng kanyang panunungkulan. Bumulusok sa negative zero point six (-0.6%) ang economic growth ng bansa noon, nakabawi naman sa sumunod na taon ng kanyang pamumuno.
Natatandaan ng mga Pilipino ang Administrasyong Estrada sa pagdedeklara niya ng all-out war labang sa grupong Moro Islamic Liberation Front o MILF kung saan matapos ang tatlong buwan mula nang idineklara ang giyera laban sa naturang grupo ay muling napasakamay ng militar ang Camp Abubakar na nagsisilbing headquarters ng MILF. Kabilang din sa napasakamay ng mga sundalo ang 13 malalaking kampo 43 maliliit pang kampo ng MILF, na noo’y kinikilala pa bilang isang teroristang grupo.

Hindi pa man nangangalahati ang termino ni Estrada, kabi-kabilang kontrobersya na ang kaniyang kinaharap. Humantong ito sa paghahain ng impeachment complaint laban sa popular na pangulo.
Kinabibilangan ng pagbubulsa ng daan-daang milyong piso mula sa iligal na sugal na jueteng at maling paggastos ng pondo ng bayan ang mga inihaing akusasyon laban sa kanya.
Nagtagumpay ang panig na laban kay Pangulong Erap na maiharap siya sa isang impeachment court.
Sa kauna-unahang pagkakataon, naging saksi ang buong sambayanang Pilipino sa pagdinig sa kaso laban sa isang punong ehekutibo.
Sa kasagsagan ng pagdinig ng kaso laban kay Estrada, isang insidente ang nagsilbing ningas sa mitsa na nagpaliyab sa damdamin ng mga Pilipino, ang naging boto ng mga hukom sa impeachment trial na pumigil sa pagbukas ng ikalawang envelope na naglalaman daw ng mga ebidensya laban kay Estrada.
Nag-walk out noon ang panig ng prosekusyon, habang sa EDSA ay nagkakaroon na ng lumalaking bilang ng mga nagpo-protesta.
Tatlong araw matapos ng botohan at ng tila walang katapusang protesta sa kalsada na nananawagan ng pagpapatalsik sa pwesto kay Estrada, ini-atras ng Hukbong Sandatahang Lakas ang kanilang suporta sa kay Pangulong Erap.

Kinabukasan, ika-20 ng Enero, idineklara ng Korte Suprema na bakante ang posisyong hinahawakan ni Estrada. Sa pagsapit ng katanghalian, pinanumpa naman ni noo’y Chief Justice Hilario Davide Jr. si Bise Presidente Gloria Macapagal-Arroyo bilang bagong pangulo ng bansa. Sa araw na ito nagwakas ang Administrasyong Estrada.
Sa pagtatapos ng Administrasyong Estrada, umabot sa mahigit dalawang trilyong piso ang utang ng Pilipinas sa loob at labas ng bansa at nasa isang daang bilyong piso naman ang financial deficit ng pamahalaan.
Subalit sa kabila ng negatibong sinapit ng Estrada Presidency, lumago ang Gross Domestic Product ng mahigit tatlong porsyento (3%) mula sa negative zero point five percent (-0.5%) noong 1998.
Lumago rin ang sector ng kalakalan dahil sa pagtaas ng antas ng pamumuhunan sa katapusan ng taong 2000.
Anim na taon matapos na matanggal sa pwesto, nasentensyahan si Pangulong Estrada ng habambuhay na pagkakabilanggo sa kasong pandarambong.
Pagkatapos ng ilang buwan ng pagsisilbi sa kanyang sentensya, ipinagkaloob ni Pangulong Gloria Macapagal-Arroyo ang executive clemency kay Estrada.
Mula noon, matagumpay nang nakabalik sa pulitika si Erap.

Fidel Ramos

(Hunyo 30, 1992- Hunyo 30, 1998)

Siya ang pinakamatandang naging Pangulo ng Bansa sa edad na 64. Si Ramos din ang kaisa-isang opisyal ng military ng Pilipinas na tinanganan ang lahat ng posisyon mula sa Second Lieutenant hanggang sa Commander-in-Chief.
Ang unang problemang hinarap ng Administrasyong Ramos ay ang kakulangan sa supply ng kuryente sa bansa. Sa pagbaba sa pwesto ni noo’y Pangulong Cory Aquino, 4 hanggang 12 oras na blackout ang nararanasan ng ating mga kababayan.
Sa kanyang State of the Nation Address noong July 27, 1992, humiling siya sa Kongreso na lumikha ng batas na magtatatag ng isang Kagawaran ng Enerhiya. Subalit, labis pa riyan ang kaniyang nakuha, pinagkalooban siya ng Kongreso ng dagdag na kapangyarihan upang magbigay-lunas ang energy crisis sa bansa.
Ginamit ni FVR ang kapangyarihang ito sa pamamagitan ng pagbibigay ng lisensya sa mga independiyenteng kumpanyang lumilikha ng kuryente upang makapagpatayo ang mga ito ng dagdag na power plants sa loob ng dalawang taon.

Upang makapanghikayat ng mamumumuhunan at magdagdagan ang serbisyong pampubliko ng gobyerno, inilunsad ng Pamahalaan ang sistemang Build-Operate-Transfer o BOT Scheme. Sa ganitong sistema, inanyayahan ang mga negosyanteng magtayo ng isang istrakturang sa mga nakaraang administrasyon, gobyerno ang inaasahang magsagawa, tulad na lamang ng mga tollways, power plants at mass transport systems.
Ang unang taon ng panunungkulan ni Pangulong Ramos ay naging maganda. Sumigla ang ekonomiya, naging tahimik ang mundo ng pulitika at nagkaroon ng positibong pagbabago ang pagbibigay ng mga pangunahing serbisyo sa publiko.
Naging aktibo rin ang Ramos Administration sa usaping pangkapayapaan sa pamamaraan ng isang kasunduan sa Moro National Liberation Front o MNLF na pinamumunuan ni Nur Misuari.
Naging masigasig din si Ramos sa paglaban para sa ating karapatan sa teritoryong pinag-aagawan sa West Philippine Sea.
Nang madiskubre ng ating Sandatahan Lakas ang isang istrakturang itinayo ng mga Tsino sa Half Moon Shoal na nasa loob ng ating 200-mile exclusive economic zone, agarang naghain ng pormal na protesta ang bansa sa International Court. Inutusan pa ni Ramos ang ating Hukbong Panghimpapawid na magpalipad ng limang F-5 Fighters na sinamahan pa ng apat na jet trainers at dalawang helicopters sa lugar ng kinakitaan ng istraktura upang magpakit ng pwersa.

Nilinas ng gobyerno ng Tsina na ang mga istrakturang nakatayo sa lugar at nagsisilbi lamang na silungan ng mga Tsinong mangingisda, bilang tugon nito sa ginawang aksyon ng ating bansa.
Ang munting pagkilos na ito ni Pangulong Ramos ay sinasabi ng ilang eksperto na lubhang mapanganib dahil maaaring naging mitsa ito ng digmaan sa West Philippine Sea.
Naging maganda ang takbo ng bansa sa halos lahat ng aspeto nito sa ilalim ng Administrasyong Ramos, subalit napigil ito nang dumanas ang Asya ng isang financial crisis noong 1997. Bilang epekto, mula sa mahigit 5% paglago ng ekonomiya noong 1997, bumagsak ito sa kalahating porsyento na lamang nang sumunod na taon. Marami rin ang nagsarang negosyo na nagresulta naman sa pagtaas ng unemployment rate sa bansa.
Subalit dahil isa sa pinakamatatag ang stock market ng Pilipinas sa buong mundo noong kalagitnaan ng dekada nobenta, mas maliit ang naging epekto ng financial crisis sa ating bansa. Mas mabilis nakabangon ang Pilipinas sa krisis na ating dinanas at tinagurian pa ang Pilipinas bilang susunod na Economic Tiger ng Asya.
Hanggang sa ngayon, ayon sa opinion ng ilang eksperto sa mundo ng pulitka, si Pangulong Ramos ang masasabing pinakamagaling na naging presidente ng bansa sa post-Marcos era.

Corazon Aquino

(Peb. 25, 1986- Hunyo 30, 1992)

Ang kauna-unahang babaeng pangulo ng bansa. Tinawag na “Tita Cory” ng ordinaryong Pilipino, binansagan din siyang “Mother of Philippine Democracy” at ang “Joan of Arc” modernong panahon.
Sari-saring parangal ang kanyang tinanggap habang at pagkatapos niyang magsilbi bilang presidente ng bansa. Kabilang na rito ang Time Magazine Woman of the Year, Eleonor Roosevelt Human Rights Award, United Nations Silver Medal, Canadian International Prize for Freedom, Ramon Magsaysay Award for International Understanding, One of Time Magazine’s 20 Most Influential Asians of the 20th Century, World Citizenship Award, Martin Luther King Junior Non-Violent Peace Prize at United Nations Development Fund for Women.
Malaki ang inasahan ng Sambayang Pilipino kay Cory Aquino, kahit pa nga simpleng maybahay lang siya bago maihalal bilang pangulo.
Nang maupo sa kanyang posisyon, itinatag niya ang rebolusyonaryong gobyerno, habang hinihintay na maratipikahan ang 1987 Constitution.
Nakita rin niya bilang banta sa kapangyarihan ng bansang may kasarinlan ang pananatili ng base military ng mga Amerikano kung kaya’t ini-utos niyang lisanin ng mga Amerikano ang military bases nila sa Zambales at Pampanga.

Kabilang pa sa mga ginawa niya na naging tatak ng kanyang administrasyon ang pagrereporma sa Family Code of the Philippines at ang pagbabago ng istraktura ng Ehekutibong Sangay ng Gobyerno sa pamamagitan ng Administrative Code of 1987. Ganito rin ang kaniyang ginawa sa Korte Suprema upang mapanumbalik ang pagiging independiyente nito.
Nakita ni Tita Cory na napakaraming dapat gawin matapos ang mahigit dalawang dekadang pamumuno ni Pangulong Marcos. Kabilang sa una niyang pinagtuunan ng pansin ang pagbabayad sa noo’y 26 na bilyong dolyar na utang ng bansa. Bagama’t hindi ito naging isang popular na desisyon, para kay Aquino, ang pagbabayad ng mga utang na ito ang pagpapanumnalik ng magandang reputasyon ng Pilipinas sa mga mamamumunuhan sa buong mundo.
Sa kanyang pamumuno, binuwag ang mga cartel at monopolya. Ibinukas din ang merkado sa mga nais mag-negosyo, banyaga man o lokal na negosyante. Upang mapunan ang lumobong kakulangan sa pondo ng bansa, isina-pribado ang ilang korporasyon na pag-aari ng gobyerno.
Naging pamana ng Administrasyong Aquino ang mga proyekto kaugnay ng sektor ng agraryo. Noong 1988, sa suporta na rin ni Tita Cory, ipinasa ng Kongreso ang Republic Act Number 6657 o ang Comprehensive Agrarian Reform Law na nagbigay-daan sa pamamahagi ng mga lupaing agrikultura sa mga “tenant-farmers” mula sa mga may-ari nito.

Hindi naging madali ang anim na taong panunungkulan ni Pangulong Cory Aquino. Sa kabila ng mga positibong nai-ambag ng kanyang administrasyon sa bansa, hindi maikakaila na ang electric power shortage ang isang negatibong aspeto ng kanyang pamumuno na hindi nalilimutan ng ilan nating mga kababayan. Maraming negosyo kasi ang lubhang naapektuhan nito.
Bukod pa r’yan, ilang beses din na nagkaroon ng pagtatangkang agawin sa kanya ang pagkapangulo ng pamamaraan ng kudeta, nagkaroon din ng matitinding kalamidad dulot ng bagyo, lindol at ng pagsabog ng Bulkang Pinatubo.
Sa pagtatapos ng kanyang termino, may mga humimok kay Aquino na muling tumakbo sa pagka-pangulo. Subalit tinanggihan na niya ito at nag-endorso na lamang ng kanyang kandidato.
Matapos na bumaba sa kaniyang pwesto, naging abala si Cory sa pagpipinta at pagdalo sa mga pagpupulong sa ibang bansa.
Noong March 24, 2008, inanunsyo ng kaniyang pamilya na ang dating Pangulo ay may sakit na colorectal cancer.
Unang araw ng August 1, 2009, binawian ng buhay si dating Pangulong Cory Aquino sa edad na 76.
Ang paghahatid sa kaniyang huling hantungan ang isa sa pinaka-dinagsang libing sa kasaysayan ng bansa, na nagpapakita lamang na sa kabila ng kanyang pagkamatay, ang “Cory Magic”ay nananatiling buhay.

Diosdado Macapagal

(Dis. 30, 1961- Dis. 30, 1965)

Bitbit ang kanyang pangakong bigyan ng tuldok ang kurapsyon sa bansa, tinalo niya ang noo’y kasalukuyang pangulo na si Carlos Garcia sa halalan ng may malaking agwat sa bilang ng botong natanggap.
Kabilang sa mga ginawa ni Macapagal ang pagsasagawa ng mga batas upang maisaayos ang sektor ng agrikultura sa bansa.
Una na rito ang pagsasabatas ng Agricultural Land Reform o Republic Act No. 3844, na nagbukas ng oportunidad na magkaroon ng sariling lupang sakahan ang mga maliliit na magsasaka sa bansa.
Sa naturang batas, nabigyan din ng karapatang bumuo ng samahan ang mga nagtatrabaho sa sektor ng agrikultura, bukod pa sa kasiguruhang makatatanggap sila ng sahod na naaayon sa Minimum Wage Law.

Upang pasiglahin pa ang ekonomiya, ibinukas ng kaniyang administrasyon ang merkado sa mga pribadong mangangalakal.
Bilang kontribusyon ng gobyerno sa pag-alalay sa mga ito, naging aktibo ang pamahalaan sa pagpapagawa ng mga imprastraktura tulad ng mga kalsada, mga puerto at paliparan.
Gumawa rin ng mga polisiya si Macapagal na maka-eengganya sa mas marami pang mamumuhunan sa pamamagitan ng pagsisilbi ng gobyerno bilang taga-endorso ng mga aktibidad na magbibigay-daan upang ang mga negosyong nangangailangang sa malaking kapital ay mapasimulan sa bansa.
Kabilang sa mga negosyong ito ang mga kalakal na may kinalaman sa paggawa ng mga bakal, abono at maging sa turismo.
Ilan pa sa makasaysayang kontribusyon ni Pangulong Macapagal ang pagtatatag ng Philippine Veterans’ Bank, ang paglilipat ng paggunita ng ating araw ng kasarinlan mula ika-4 ng Hulyo sa ika-12 ng Hunyo.
Sa termino ni Macapagal, pinalakas ang aksyon ng bansa sa international tribunal kaugnay sa karapatan na muling mapasakamay sa Pilipinas ang North Borneo o kilala na ngayon bilang Sabah.

Noong 1965, muling tumakbo sa pagka-pangulo si Diosdado Macapagal. Subalit dahil sa mga akusasyon ng kurapsyon at damang pagtaas ng presyo ng mga bilihin, bukod pa sa patuloy na problema sa kaayusan at kapayapaan sa bansa, hindi siya pinalad na magwagi sa naturang halalan.
Matapos nito ay nagretiro siya sa mundo ng pulitika, subalit naging aktibo pa rin sa mga gawaing pambansa.
Nagsilbi si Macapagal bilang miyembro ng Philippine Council of State noong 1968 at naihalal bilang pangulo ng Constitutional Convention noong 1971.
Ang nalalabing lakas ni dating Pangulong Macapagal ay ginugol niya sa pagbabasa at pagsusulat.

Carlos Garcia

(Marso 18, 1957- Dis. 30, 1961)

Matapos masawi si Pangulong Ramon Magsaysay dulot ng pagbagsak ng sinasakyan niyang eroplano, pinanumpa ang kanyang Bise Presidenteng si Carlos Garcia upang punuan ang nabakanteng pwesto.
Bilang Presidente ng Bansa, naging tatak ng adminstrasyong Garcia ang kanyang “Filipino First Policy.”
Sa polisiyang ito, sinigurado ng kanyang gobyerno na mabibigyan ng higit na pabor sa aspeto ng oportunidad na makapagpalago ng negosyo ang mga mamumuhunang Pilipino kumpara sa mga banyagang mangangalakal.

Nilabanan din ni Pangulong Garcia ang komunismo sa bansa noong siya ang pangulo. Sa bisa ng Republic Act No. 1700, ipinagbawal ang pagsapi sa rebolusyonaryong organisasyon na sumusuporta sa komunismo.
Sa kanyang administrasyon, pinaigsi rin ang panahon pagpaparenta ng mga base militar ng Amerikano sa bansa ng hanggang 25 taon na lamang, mula sa orihinal na 99.
Sa kabila ng mga nai-ambag ni Pangulong Garcia sa bansa, hindi siya pinalad na manalo para sa kanyang pangalawang termino. Tinalo siya sa halalan ng kaniyang Bise Presidente noon na si Diosdado Macapagal.

Matapos na hindi palarin sa halalan, bumalik si Garcia sa Tagbilaran, upang ipagpatuloy ang kanyang pribadong pamumuhay.
Namatay siya noong ika-14 ng Hunyo 1971 dahil sa atake sa puso sa edad na 74.
Sa kasalukuyan, ang kanyang mga labi ay nakahimlay sa Libingan ng mga Bayani. Si Garcia ang unang pangulo ng bansang inilibing sa naturang lugar.

Biyernes, Disyembre 30, 2016

Ramon Magsaysay

(Dis. 30, 1953- Mar. 17, 1957)

Kilala sa katawagang “Mambo Magsaysay,” isa siya sa pinaka-hinahangaang dating Presidente ng Bansa.
Noong 1953, nanalo siya laban kay Pangulong Elpidio Quirino sa pamamagitan ng malaking agwat na bilang ng boto.
Si Magsaysay ang kauna-unahang Punong Ehekutibo ng bansa na nanumpa suot ang Barong Tagalog.
Sa kanyang termino, literal niyang binuksan ang pinto ng Malakanyang sa publiko at matagumpay din niyang napanumbalik ang tiwala ng mga Pilipino sa Hukbong Sandatahan ng Bansa.
Bilang pagtupad sa kaniyang pangako noong panahon ng kanyang pangangampanya, binuo ni Presidente Magsaysay ang Presidential Complaints and Action Committee. Ang ahensyang ito ang naatasang duminig sa mga hinaing ng taumbayan at bigyan ito ng solusyon sa lalong madaling panahon.
Sa kabuuan ng pagganap ng komite sa katungkulan nito, umaabot sa 60,000 kada taon ang nailalapit na hinaing dito. Sa bilang na yan, mahigit 30,000 ang nabigyan ng agarang kasagutan, habang ang mahigit 25,000 natitira pa na nangangailan ng espesyal na pagseserbisyo ay ginagawan naman ng solusyon ng mga ahensya ng gobyernong mas direktang makatutulong na maresolba ang naturang mga problema.

Itinuturing ng kasaysayan ang kanyang administrasyon bilang pinakamalinis na pamahalaan mula sa kurapsyon. Sa katunayan, kinilala ang Pilipinas noon bilang 2nd Cleanest and Well-Governed Country sa buong Asya.
Dahil sa kadalisayan ng Administrasyong Magsaysay, tinaguriang “Golden Years of the Philippines” ang mga taon na kanyang pinamunuan.

Tumutok sa pagpapalago ng Sektor ng Agraryo si Magsaysay. Kabilang sa mga batas na kanyang isinulong upang maisakatuparan ang kanyang mithiin ay ang pagtatatag ng Resettlement and Rehabilitation Administration o NARRA na nagbigay ng lupa sa mga walang nito. Higit na itinuon ang proyekto para sa mga rebel returnees na naninirahan sa Palawan at Mindanao.
Nilagdaan din niya ang Republic Act No. 1199, na nagbigay ng seguridad sa trabaho sa mga nagsasaka ng lupang hindi nila pagmamay-ari.
Sa pamamagitan naman ng Republic Act Number 821, nagawa rin ni Pangulong Magsaysay na makapagtatag ng Agricultural Credit Cooperative Financing Adminstration na makapagpapahiram ng kinakailangang puhunan sa mga maliliit na magsasaka.
Sa halos apat na taong panungkulan ni Magsaysay, lumago ang ekonomiya at naramdaman ito ng sambayanan.

Huwebes, Disyembre 29, 2016

Elpidio Quirino

(Abril 17, 1948- Dis. 30, 1953)

Sa kanyang pamumuno, maayos na nakabangon ang bansa mula sa pagkasirang tinamo nito sa World War II.
Lumago din ang ekonomiya ng Pilipinas ng halos 9.5% sa pangkalahatan ng kanyang pamumuno.
Sa tulong ng Estados Unidos at pangunguna ni Quirino, umusbong ang maraming pabrika sa bansa na nagbigay ng oportunidad sa mga Pilipino na magkaroon ng trabaho.
At dahil lumalago ang industriyalisasyon sa bansa, ipinatayo niya ang mga hydroelectric power plants sa Maria Cristina Falls at sa Bulacan upang punuan ang lumalaking pangangailangan ng bansa sa kuryente.

Pinagbuti rin ang sistema ng irigasyon para sa pagpapalago naman ng Sektor ng Agrikultura.
Naitatag din sa termino ni Quirino ang Bangko Sentral ng Pilipinas at ang mga rural bank. Ang mga ito ang nakapagpapautang sa mga magsasaka para sa kanilang pinansyal na suporta.
Itinatag din sa Administrasyong Quirino ang Social Security Commission at ang President’s Action Committee on Amelioration na nagbibigay ng ayuda at pautang sa mga mahihirap na Pilipino.
Kabilang sa benepisyong hatid ng mga programang ito ang insurance sa panahon ng pagtanda, aksidente at pagtamo ng permanenteng kapansanan. Dagdag pa rito ang kasiguruhan ng pagbibigay ng tulong para sa problema sa trabaho, kalusugan ng mamamayan, lalo na ng mga ina.
Ngunit sa kabila ng mga positibong hakbang na ito, nabigong lutasin ni Quirino ang problemang agraryo at pantay na antas ng pamumuhay lalo na sa malalayong pook sa bansa. Naging mitsa ito ng pag-igting muli ng paghihimagsik ng HUKBALAHAP.
Sa termino ni Quirino, binuo ang Integrity Board upang bigyan ng tugon ang lumalakas ng panawagan noon para sa pagsasaayos ng estado ng gobyerno laban sa kurapsyon, bagay na nabahiran ng mantsa maging si Pangulong Quirino.
Si Quirino ang kauna-unahang Presidente ng Bansa na sinubukang patalsikin sa pwesto sa pamamagitan ng impeachment process. Kabilang sa mga akusasyon sa kanya ang nepotismo at ang hindi paggamit ng kaban ng bayan sa tamang pamamaraan.

Hindi umusad ang reklamong ito sa kongreso dahil sa kawalan daw ng ligal na basehan ng mga naghain ng reklamo.
Bagama’t hindi napatunayan, ito ang naging nagsulong kay Ramon Magsaysay upang tumiwalag sa Partido Liberal at lumipat sa Nacionalista Party, upang tumakbo katunggali ni Quirino sa Pampanguluhang Halalan noong 1953.

Manuel Roxas

(Mayo 28, 1946- Abril 15, 1948)

Ilang buwan matapos ang pag-umpisa ng kanyang termino, naiproklama ang Kasarinlan ng Pilipinas mula sa Estados Unidos. Ito ang dahilan kung bakit si Roxas ay tinaguriang huling pangulo ng Commonwealth at unang pangulo ng Ikatlong Republika ng Pilipinas.
Lugmok sa problema ang bansa sa pag-uumpisa ng kanyang panunungkulan.
Matindi ang tinamong pinsala ng bansa sa giyera.
Sa pamamagitan ng ayuda mula sa United Nations at pag-utang sa Estados Unidos, nasimulan agad ang mga proyekto para sa muling pagsasaayos ng mga nasirang istraktura tulad ng mga kalsada at paaralan.

Sa admnistrasyon din ni Roxas nagbuo ang konsepto ng pagtatatag ng Bangko Sentral ng Pilipinas upang mapayabong ang ekonomiya ng bansa.
Dagdag pa r’yan, tinutukan din ni Roxas ang Sektor ng Agrikultura. Ipinroklama niyang gawing epektibo sa buong bansa ang Rice Share Tenancy Act of 1933, na sinusugan ng Republic Act 1946 o ang Tenant Act.
Ipinagkaloob din ni Roxas ang amnestiya sa lahat ng mga kinasuhan at sinasabing nakipagsabwatan sa mga Hapon, kabilang na si dating Pangulong Jose P. Laurel.
Ang desisyong ito ni Pangulong Roxas ay nagbunga ng muling pagkakaisa ng mga Pilipino.
Bagama’t pagbangon ang naging tema ng bawat pagkilos ng Administrasyong Roxas, binalot naman ito ng mga kontrobersiya. Kabilang dito ang kurapsyon sa kanyang pamahalaan at ang pang-aabuso ng militar sa kanayunan na nagpaigting muli sa kilusang makakaliwa – ang Hukbo ng Bayan Laban sa Hapon o HUKBALAHAP, na pinamumunuan ng kanilang supremong si Luis Taruc.

Sa kasaysayan, ang dalawang problemang ito ang naging mantsa sa magandang pamamalakad sa kanyang gobyerno.

Sergio Osmena

(Agosto 1, 1944-Mayo 28 1946)

Siya ang kauna-unahang Pangulo ng Pilipinas na nagmula sa Visayas.
Sa edad na 65, si Pangulong Osmeña ang pinakamatandang naging presidente ng bansa.
Sa pagkakatalaga niya sa posisyon at muling pagkakatatag ng Commonwealth Government, unang binigyang-tuon ni Osmeña ang pagbangon ng Pilipinas mula sa sinapit nitong pagkasira dahil sa Ikalawang Digmaang Pandaigdig.
Muli rin nyang isinaayos ang mga sangay ng gobyerno. Binuo niya ang kanyang gabinete at binuhay ang kapangyarihan ng Kataas-taasang Hukuman.

Muli rin niyang pinanumbalik ang papel ng Lehislatura sa pamahalaan kung saan naihalal si Manuel Roxas bilang Senate President at si Jose Zulueta naman bilang House Speaker.
Sa utos ni Osmeña, ang kauna-unahan panukalang batas na tinutukan ng kongresong ay ang rehabilitasyon ng Philippine National Bank. Naaayon ang panukala sa layunin ni Pangulong Osmeña na maka-angat muli ang ekonomiya ng bansa.
May mga ginawang hakbang din si Osmeña kaugnay ng mga polisiyang may kinalaman sa ating ugnayan sa ibang bansa.
Nagpadala siya ng delegasyon sa Estados Unidos upang makiisa sa pagbuo ng United Nations Charter. Kabilang ang Pilipinas sa 51 bansang pumirma rito.
Bilang paghahanda naman sa nalalapit na muling kasarinlan ng bansa sa kamay ng mga Amerikano, itinatag ang isang opisinang mangangasiwa sa ating uganayang panlabas. Si Vicente Sinco ang tumayo bilang pinunong tagapangulo nito.
Sa ilalim ng pamahalaang Osmeña, naging miyembro tayo ng International Monetary Fund at International Bank for Reconstruction and Development.
Itinulak din ni Osmeña sa US Congress ang pagpapasa ng Bell Trade Act. Nang maaprubahan ng kongreso ng Estados Unidos, nakatulong ito ng malaki sa ating ekonomiya. Sa pamamagitan ng Bell Trade Act, nabigyan ng pagkakataon ang bansa na makapagluwas ng ating mga pangunahing produkto sa Amerika ng walang kinakailangang bayarang buwis.

Jose P. Laurel

(Oct. 14, 1943- Agosto 17, 1945)

Si Laurel ang nanguna sa paghahain ng mga probisyon sa Bill of Rights ng ating Saligang Batas.
Bagaman kilala bilang pangulo, nagsilbi rin si Laurel bilang mahistrado ng Kataas-taasang Hukuman. Sa katunayan, kinikilala siya na isa sa pinakamagaling na Supreme Court Justices sa kasaysayan ng bansa dahil sa mga desisyong kanyang ginawa na naging basehan ng istraktura, limitasyon at kapangyarihan ng bawat sangay ng Pamahalaan.
Noong panahon ng pananakop ng Hapon, matapos lumisan sa bansa ni Pangulong Manuel Quezon, nabuo ang isang Provisional Government. Ito ang Second Philippine Republic, na kanyang pinamunuan.

Sa kanyang pamamahala, kagutuman ang pinakamatinding suliraning kanyang hinarap dala ng nagaganap na giyera.
Sa kabila ng kaguluhan, nagpatuloy ang pamamahala ni Pangulong Laurel habang tayo ay nasa ilalim ng pananakop ng mga Hapon.
Noong1944, sa pamamagitan ng Proclamation No. 21, idineklara ni Laurel ang Martial Law sa bansa. Sinundan ito ng Proclamation No. 30, na nagdedeklara naman ng pakikidigma ng Pilipinas laban sa Amerika at United Kingdom. Dahil sa mga nangyari sa ilalim ng Laurel Government, maraming Pilipino ang tumutol sa kanyang pamumuno.
Matapos ang naging pagsugod ng Amerika, gamit ang bomba atomika sa Hiroshima at Nagasaki, sumuko ang mga Hapon na naging senyales ng pagtatapos ng termino ni Pangulong Laurel. Sa pamamagitan ng isang Executive Proclamation, idineklara ni Laurel ang pagtatapos ng kanyang rehimen noong ika- 17 ng Agosto, 1945.

Miyerkules, Disyembre 28, 2016

Manuel Quezon

(Nob. 15, 1935- Agosto 1, 1944)

Pinahalagahan niya ang wikang Pambansa.
Ipinatupad niya ang Eight-hour Law dahil sa problema paggawa sa lupa.
Ipinatupad rin niya ang Minimum Wage Law.
Pinaunlad niya ang pambansang seguridad sa tulong ng National Defense Act.
Naipatupad rin niya ang Payne-Aldrich Law na nagpapababa ng ating buwis.

Nagpatayo ng mga gusali, nakapagboto ang mga kababaihan at nakakasali sa pulitika at libreng edukasyon na tugunan ng pansin ang industriya ng kabuhayan.
Naging isang piskal panalalawigan, house of representatives, speaker.
Itinuturing na ama ng wika sapagkat siya ang nagtaguyod ng wikang filipino na kung tawagin ay "tagalog".

Emilio Aguinaldo

(Mayo 24, 1899-Abril 1, 1901)

Ginampanan niya ang pamumuno sa KKK pagkatapos mahuli at ipapatay si Rizal.
Ipinahayag niya ang kalayaan ng Pilipinas noong Hunyo 12, 1898.
Pinamunuan niya ang pagtutol sa pananakop ng mga Amerikano hanggang siya ay mahuli noong 1901 ni US General Frederick Funston.
Pumayag sa kusang loob na pagpapatapon sa kanya sa Hongkong kapalit ang bayad-pinsalang naghahalagang P400,000 na ginamit niya sa pagbili ng mga armas na inilaan pagbalik niya sa bansa
Nagdisenyo sa bandila ng Pilipinas na siyang iwinagayway sa Kawit, Cavite noong Hulyo 12, 1898.

Pangulo ng Pamahalaang Reblousyonaryo makaraang buuin ang Kongreso sa Malolos at ratipikahin ang kasarinlan at konstitusyon nito noong Enero 21, 1899.
Nagretiro sa pagiging pangkaraniwang mamamayan makaraang itatag ang pamahalaang kolonyal ng Estados Unidos.
Nagtatag ng Asociacion de los Veteranos de la Revolucion, isang samahan ng mga lumalaban sa mga Kastila at mga Amerikano upang magkamit ng benepisyo.

Ferdinand Marcos

(Dis. 30, 1965- Peb. 25, 186)

Ayon sa naging resulta ng isang pandaigdigang survey noong 1995, si Pangulong Marcos o kilala rin sa katawagang “Macoy” ang lumabas na pinakamagaling na naging pangulo ng isang bansa sa buong mundo.
Matalino, magaling magsalita at puno ng karisma, ‘yan ang nakita ng mga Pilipino sa kanya kung kaya’t nanalo sa halalan si “Macoy” noong 1965 laban kay dating Pangulong Diosdado Macapagal.
Sa kanyang unang State of the Nation Address o SONA, inilatag niya ang kaniyang mga plano upang i-angat ang ekonomiya ng bansa.
Pagsasaayos ng imprastraktura, kuryente, tubig, pagpapatatag ng sistema ng hudikatura at ng sandatahang lakas, paglaban sa kriminalidad at kurapsyon ang tinutukan niyang mga proyekto.
Naging maganda ang bunga ng plano niyang ito kung kaya’t sa muli nyang pagtakbo para sa ikalawang termino, nagawang niyang muling manalo.
Si Marcos ang kauna-unahang pangulo ng bansang nakagawa nito.

Ngunit ‘di tulad ng una niyang termino, sa ikalawang pagkakataon ng pagiging ama niya ng bayan, nagkasunod-sunod ang kilos-protesta laban sa kaniyang pamumuno dahil sa mga alingasngas ng kurapsyon.
Ang serye ng mga naganap na demonstrasyon sa kalye ay tinaguriang “First Quarter Storm.”
Ginamit ni Pangulong Marcos bilang isa sa mga basehan ang mga kaguluhang ito upang magdeklara ng Batas Militar noong ika-21 ng Setyembre, taong 1972.
Sa ilalim ng Batas Militar, naging epektibo ang pagpapatupad ng bagong Saligang Batas ng Pilipinas. Mula presidential, naging parliamentary ang uri ng ating gobyerno. Naging daan ito upang manatiling pinuno ng bansa si Marcos.
Sa panahong ito, inilunsad ni Macoy ang pagtatatag ng Bagong Lipunan.
Noong ika-17 ng Enero, taong 1981, binawi ni Pangulong Marcos ang bisa ng Martial Law. Anim na buwan matapos niyang gawin ito, ginanap ang isang halalan sa bansa matapos ang labing dalawang taon.
Nanalo si Marcos para sa kanyang ikatlong termino.
Noong Agosto 21, 1981, naganap ang isang insidente na itinuturing ngayong ng mga eksperto bilang isang pahina ng kasaysayan na nagsimula ng pagbagsak ng rehimeng Marcos – ang pagkakapatay kay opposition leader at dating senador na si Benigno “Ninoy” Aquino Junior.

Isa si Marcos sa mga pinagbintangang ulo ng pagkakapatay kay Ninoy, na hanggang sa ngayon ay hindi pa napatutunayan ng mga nag-akusa sa kanya.
Sa mga panahon ding iyon, lumulubha na ang kalagayan ni Marcos sa panahong ito. Tila tinatalo na siya ng kanyang sakit na lupus.
Sa ganitong kondisyon, marami ang kumwestyon sa kakayanan ng may sakit na si Marcos na manatili pa sa Malakanyang, bukod ito sa kabi-kabilang mga paratang sa kanya at sa kaniyang mga “crony” ng pagnanakaw sa salapi ng bayan.
Dahil sa lumalakas na panawagan ng pagpapababa sa kanya sa pwesto, napilitang magpatawag ng snap election si Marcos. Ito ay sa kabila ng nalalabi pa niyang isang taon sa kanyang termino.
Naging katambal ni Marcos sa halalang iyon si Arturo Tolentino at nakalaban naman nila sina Corazon “Cory” Aquino, ang maybahay ng napaslang na si Ninoy, at si Salvador “Doy” Laurel.
Matapos ganapin ang naturang halalan, nagkaroon ng hindi pagkakapareho ang resulta na ginawang pagbibilang ng mga boto ng Commission on Elections o COMELEC at ng National Movement for Free Elections o NAMFREL, na siyang akreditadong poll watcher sa halalang iyon.
Nagkaroon ng malawakang protesta dahil sa nangyari, na naging mitsa naman ng unang People Power Revolution, na tuluyang nagpababa kay Marcos sa kapangyarihan.